Het kan echt nog veel erger....

Openingsscherm New York Public Library. Hopelijk staat er een nieuwe Carnegie op: Bill Gates en Steve Jobs als hulptandem?

Boek-film: 2-0

Bij het bekijken van boekverfilmingen heb je gewoonlijk eerst het boek gelezen en zie je daarna de film, die dan meestal tegenvalt. De afgelopen tijd heb ik 2 boeken en de verfilming er van gezien in een andere volgorde.

De eerste is Where the Wild Things Are. In 2009 heb ik geschreven over de aangekondigde verfilming hiervan, het prentenboek dat in het Nederlands Max en de Maximonsters heet. Van dit prentenboek is door Dave Eggers een filmscript gemaakt, en daarna is dit weer door hem verwerkt tot het boek Max (&the Wild Things). Het prentenboek kende ik natuurlijk al. Omdat ik niet wist wanneer de film in Nederland vertoond zou worden (en hoe lang!)had ik ook al het nieuwe boek gekocht en gelezen. De film draaide gelukkig in de Filmfoyer. Het was een mooie maar vreemde ervaring: de drie uitingsvormen liepen door elkaar heen. In de film en het boek van Eggers is Max wat ouder. Hij heeft een oudere zus gekregen waar hij een grondige hekel aan heeft omdat ze hem negeert. Max is steeds boos en heeft ruzie met iedereen. De verfilming vond ik heel mooi, maar het boek van Eggers geeft veel meer diepgang aan Max. Een boek dat iedere puber die zich onbegrepen voelt zou moeten lezen. De muziek in de film is ook bijzonder, "Karen O & the Kids", oftwel de zangeres van YeahYeahYeah's. (In mijn eerste stukje was er nog sprake van Arcade Fire)

De 2e film is The Road (gezien met Esther, lees hier haar bespreking). Eerst de film gezien en daarna was ik nieuwsgierig naar het bekroonde boek van Cormac Mccarthy. Het scenario volgt het boek bijna letterlijk qua scenes en ook de teksten zijn soms letterlijk overgenomen. In het begin was het lastig de beelden van de film in mijn hoofd uit te schakelen, maar het lukte wel. Ik vind de schrijfstijl van het boek prachtig: in korte, afgemeten zinnen wordt de vergane wereld geschetst, afgewisseld met de dialogen tussen "de man en de jongen" (ze krijgen geen naam) waarin wanhoop, ultieme liefde en overlevingskracht tegen beter weten in elkaar afwisselen. Hoewel ik de film beter vond dan Esther weet het boek mij daardoor veel meer te boeien. Kortom: 2-0 voor boek versus film (alhoewel ik ook een filmgek ben...)

Meer lezen:
Interview met Dave Eggers (cinema.nl)
De recensies van De Weg via Literatuurplein

Trivia

Ik ben een Volkskrant lezer. Sinds kort vult Aaf Brandt Cortius de achterpagina met een column. Ik moest even wennen aan haar, maar zij blijkt een neus voor heerlijke internettrivia te hebben. Was ik afgelopen vrijdag verslaafd aan Awful Plastic Surgery en weet ik nu van het bestaan van de "Trout Pout", vandaag gaat het over "Haul video's". Amerikaanse meisjes uit de kloonmachine (allemaal gestraight haar, akelig stemgebruik en het veelvuldige gebruik van awesome) bespreken hun recente mode-aankopen. Via haul kom je al snel terecht op Beauty-spree, waar eindeloos wordt geneuzeld over dagcremes e.d. Niet zo verslavend als de plastische chirurgie, maar wel een mooi tijdsbeeld.

Durf jezelf te verbazen...

Ik heb een periode geen tijd, energie en zin gehad om verder te gaan met bloggen, maar ik miste het schrijven en ga vanaf vandaag weer verder met ontdekken, mij verbazen en vragen stellen. Vandaag over hoe je jezelf kunt verbazen: Twitter! (collega Marlies heeft een serie Durf te ... op haar blog, ik sluit mij daar graag bij aan ;-)



Als deelnemer aan de 1e 23dingen club van BMB was Twitter het Ding wat ik na afloop zelf ging ontdekken. Ik had er niets mee,ook vanwege de vorm, maar vond dat ik het als mediacoach in opleiding niet kon negeren. Totdat ik er achter kwam dat er allerlei handige programma's waren die het een stuk makkelijker maakten om met Twitter te werken. Ik heb nu thuis op mijn laptop en op een aantal werkplekken Tweetdeck gezet en ik vind het erg leuk. Toen Tros Regelrecht werd uitgezonden trof ik collega's en bekenden om er over te praten. En ik ontdekte hoe je hashtags (# hekjes) kunt gebruiken. Ik heb standaard #tilburg in Tweetdeck aan staan. Soms ook #bibliotheek, #durftevragen heb ik uitgezet, dat is niet meer bij te houden.

Wat is er nou zo leuk aan? Volgens een Tweet van vandaag is Twitter eerder een vorm van RSS dan een sociaal netwerk. Juist die mengeling vind ik het zo leuk maken. De mensen en instellingen die ik volg vormen een zeer uiteenlopende groep van bronnen. Soms heb je ineens grappige persoonlijke kliks, als je iemand uit het biebvak ziet die ook een West Wing fan is, of zich ook irriteert aan de 91 MB update van iTunes. En het vereist je eigen creativiteit om in 140 tekens een goede Tweet te maken. Eigenlijk staat mijn opvatting nu het beste beschreven op de blog van Edwin Mijnsbergen