What's so funny bout peace love and understanding

 

De Volkskrant heeft een lezersoproep gedaan: wat wens je voor 2011? Een verdere richtingenstrijd of streven naar harmonie? Ik ben moe van al het lompe geweld van afgelopen jaar en heb geen zin een stuk te schrijven, Nick Lowe & Elvis Costello hebben het al lang verteld....

As I walk through
This wicked world
Searchin for light in the darkness of insanity.

I ask myself
Is all hope lost?
Is there only pain and hatred, and misery?

And each time I feel like this inside,
There's one thing I wanna know:
What's so funny bout peace love & understanding? ohhhh
What's so funny bout peace love & understanding?

And as I walked on
Through troubled times
My spirit gets so downhearted sometimes
So where are the strong
And who are the trusted?
And where is the harmony?
Sweet harmony.

Cause each time I feel it slippin away, just makes me wanna cry.
What's so funny bout peace love & understanding? ohhhh
What's so funny bout peace love & understanding?

So where are the strong?
And who are the trusted?
And where is the harmony?
Sweet harmony.

Cause each time I feel it slippin away, just makes me wanna cry.
What's so funny bout peace love & understanding? ohhhh
What's so funny bout peace love & understanding? ohhhh
What's so funny bout peace love & understanding?

Borden praten tot mij....

Ik heb tegenwoordig regelmatig een Steve Martin ervaring a la LA Story: borden praten tot mij. Het gebouw van Factorium telt 2 kunstwerken die bijna dagelijks de dag opvrolijken. Het eerste kunstwerk is een lichtkrant waarop allerlei stukjes uit songteksten verschijnen. Gisteren was dat "it's still time to change the road you're on". Een geheime boodschap om het roer om te gooien? Maar mijn muzikale geheugen lost het gelijk op: in mijn hoofd begint Robert Plant te zingen. Stairway to heaven is vanaf mijn prille jeugd er in gebeiteld via de radio. Zat vervolgens de hele maandag in mijn hoofd. Vandaag was er op het 2e kunstwerk (het interactieve videowerk) op de weg naar huis de volgende boodschap: "stress levert je niets op". Ik wil niet zeggen dat de adrenaline van de dag gelijk weg was, maar de rest van de weg naar huis was toch lichter.
Voor mij vormen deze 2 kunstwerken de meest waardevolle aanvulling in de openbare ruimte van afgelopen jaren in Tilburg. Naast het Draaiende Huis van Kormeling, waar zo veel Tilburgers over zeuren.

Fly singing bird!

Vogels thema van unieke combinatie concert en wandeling

Luisteren naar muziek over vogels en kijken naar vogels in de natuur: dat kan tijdens de verrassende combinatie van natuurwandeling en concert door het Tilburgs Vrouwenkoor Cantilare op de zondagen 10 en 17 oktober. Deze bijzondere middag rond het thema vogels start op beide dagen om 12.30 uur met een natuurwandeling onder leiding van een IVN-gids (ongeveer een uur), gevolgd door een gevarieerd concert van Cantilare.

In haar nieuwe programma Fly Singing Bird! brengt Cantilare onder leiding van dirigent Herma Timmer een zeer veelzijdig repertoire, met composities van onder anderen Elgar, Rubinstein, Eben, Bartok, Dvorák, Vaughan Williams en Bliss. De stukken uit de 19e en 20e eeuw hebben vaak een sterke verbinding met de volksmuziek en zijn alle geïnspireerd door vogels.Het koor wordt begeleid door pianist Maarten van den Hoven en fluitist Cécile van Oorschot. Een bijzondere bijdrage komt van verhalenverteller Ciska Boermans. Zij brengt een toepasselijk verhaal van Oscar Wilde. Leerlingen van het Midden-Brabant College verzorgen de aankleding van de concertlocaties.

    * Zondag 10 oktober, Oosterhout:
          o 12.30 uur: aanvang wandeling over de Vrachelse Heide. Verzamelpunt: restaurant 't Brabants Bontje (Veekestraat 19, 4904 TE Oosterhout).
          o 14.30 uur: aanvang concert in de Mariakerk, Wilhelminalaan 63, Oosterhout.
    * Zondag 17 oktober, Tilburg:
          o 12.30: aanvang wandeling door vogeloase het Leijpark. Verzamelpunt: voorzijde Cenakel, Cenakel 1, Tilburg.
          o 14.30 uur: aanvang concert in het Cenakel, Cenakel 1, Tilburg.


Meer informatie op site Cantilare

Stop culturele kaalslag/linkse hobby's

 

Naast de actiesite Linkse Hobby's is er nu een ander platform bijgekomen. Je kunt een petitie tekenen bij Stop Culturele Kaalslag. Deze richt zich tegen de voorgenomen bezuinigingen in de culturele sector. "In de wandelgangen wordt gesproken over bezuinigingen van 220 miljoen euro, ofwel 21% op het kunst- en cultuurbudget". Als dit allemaal doorgaat is het natuurlijk dramatisch. Bibliotheken zouden nog redelijk gespaard blijven, maar hoe zou het vergaan met de amateurkunsten?  Een groot gedeelte van Nederland is niet als professioneel kunstenaar aan het werk maar houdt er graag naast werk en/of zorg voor gezin graag een zinvolle vrijetijdsbesteding op na. Niet zo toevallig is een van mijn "linkse hobby's" zingen. Mijn koor krijgt jaarlijks een subsidiebijdrage omdat het anders erg moeilijk is een dirigente, huur repetitieruimte e.d. te betalen. Voor onze projectoptredens wordt apart subsidie aangevraagd bij diverse fondsen. Dan nog betalen we zelf maandelijks een behoorlijk bedrag. Een hobby mag geld kosten, zeker, maar hoeveel moet dat zijn? In al die jaren dat ik al zing en in een harmonie heb gespeeld ben ik zeer diverse mensen tegengekomen, met zeer uiteenlopende beroepen, gezinssituaties en inkomens. Niet bepaald "de elite", Wilders favoriete basher. Hoe belangrijk vinden we als samenleving dat de amateurkunst voor een grote groep mensen bereikbaar blijft? Kunnen straks alleen nog kinderen met rijke ouders naar muziekles? Werklozen moeten hun harmonie, koor of theatergezelschap opzeggen?  Lekker terug naar oude elitaire tijden? En dan kom ik bij wat ik als de achilleshiel van de campagne "stop culturele kaalslag" beschouw: er is te veel aandacht voor de professionele makers en gezelschappen en te weinig voor de mogelijke gevolgen voor de amateurkunsten. Er is ook te weinig aandacht voor de betekenis voor mensen van kunst en cultuur in hun leven, linkse hobby's doet dat beter. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om werkgelegenheid maar wat de toegevoegde waarde en betekenis voor onze samenleving is. Die is niet direct uit te drukken in geld en dat maakt het lastig uit te leggen. Maar dat zullen we wel moeten blijven doen, ook de bibliotheken.

De Buitengebieden

Ik noem de laatste bibliotheken die bij BMB zijn gekomen meestal zo. Liefkozend bedoeld, ik vind bibliotheken in kleine kernen juist erg belangrijk. Maar ja, Waspik, De Moer, Sprang-Capelle zijn echt niet plaatsen waar je dagelijks komt als je in Tilburg woont en werkt. Toen ik vanmiddag uit Gorcum terug kwam heb ik de afslag Waspik maar eens genomen om zo binnendoor naar Tilburg te rijden. En het is net mijn geboortegrond! Vaarten (er ligt zelfs een gehucht Vaart), oude boerderijen, afwisselend groen. Niet zo groot, maar een bijzonder stukje Brabant. Al was het gebied rondom De Linge wat ik vanmiddag gereden heb weer van ongekende schoonheid.

Get guys reading

Ik ben een fan van Gareth Malone, een jonge bevlogen dirigent en leraar. Hij heeft ontroerende projecten als The Choir gedaan, waarbij zingen en communityvorming samengaan. Nu is bij de BBC een nieuw experiment met hem gestart: hoe de grote achterstand die jongens op meisjes hebben in hun ontwikkeling weg te werken? En dan vooral de achterstand in geletterdheid en spreekvaardigheid. En hoe gaan ze school weer een beetje leuk vinden?

Een lagere school in Harlow is bereid als proeftuin te dienen. Alle jongens van 10,11 jaar volgen gedurende 2 maanden een programma. De basiselementen waarmee hij gaat werken zijn competitie, risico's nemen en spelend leren. In de 1e aflevering lag de nadruk op spreekvaardigheid en debatteren. Een van de leukste dingen was het buiten naspelen van het gedicht "The highwayman", een klassieker die alle kinderen op school moeten leren. Het is heel erg jammer dat we in Nederland de "uitzending gemist" van de BBC niet kunnen bekijken. Lees Gareth's blog om een beeld te krijgen (en de zure reacties van veel onderwijzers!) en kijk zeker a.s. donderdag naar aflevering 2 (22.00 uur, BBC 2, want dan gaat het over jongens aan het lezen krijgen. Hopelijk toch niet echt een "mission impossible"aan het worden.

Kijk ook eens bij Guys Read, "a web-based literacy program for boys.Our mission is to help boys become self-motivated, lifelong readers". Misschien moeten we in Nederland bij leesbevordering ook eens sexe-specifieke onderdelen gaan invoeren.

Vicky Pollard in 2-voud

Vicky Pollard is naast Daffyd, the only gay in the village, de beste rol van Matt Lucas in Little Britain. Vicky is een veel te dik white trash meisje wiens mond nooit stil staat en vuil spuit. Favoriet tussenwerpsel: Yeah but, no but. Op YouTube kwam ik een auditie van X-Factor tegen van 2 meisjes die totaal over de top gaan. 2 Vicky Pollards, kijk en huiver....

Twitter Anthem?

Toen ik afgelopen dinsdag naar Bibliotheek Tilburg Centrum liep met mijn iPod op shuffle kwam er een nummer van Paul Weller voorbij (niet zo gek gezien de hoeveelheid die er van hem op staat) dat mij ineens qua tekst trof. Vond het een mooi motto voor mijn ervaringen met Twitter afgelopen maanden. En wat mij betreft ook van toepassing op de betekenis van de bibliotheek.

One X One

share your dreams
give us all the beam we need
like electric light
in a ballroom scene
going one x one

shed your chains
to earth like dew and all remain
forever in another vein
as you slip into another dream

Volledige tekst

E-book: romantiek killer?

In alle Tweets die over elkaar buitelen m.b.t. e-books mis ik zelf 1 aspect waarom fysieke boeken zo belangrijk zijn en ook nooit helemaal zullen verdwijnen. Het viel mij in toen ik onlangs voor de zoveelste keer Sophie's Choice zag. Sophie gaat op zoek naar boeken van Emily Dickinson, poezie die ze heeft leren kennen tijdens de "inburgeringscursus"(zou hier iemand ooit "Denkend aan Holland" te lezen krijgen?). Later krijgt ze boeken cadeau van haar geliefde. En in een prachtige scene wordt "Ample make this bed" van Dickinson gelezen. Ik heb zelf veel boeken met persoonlijke opdrachten voorin van de gever. Zou er iemand staan te juichen als je een mailtje van je lief krijgt met een link naar een cadeaubon voor een e-book? Ik hoop het in ieder geval nooit mee te maken....

Guust hangt

Kunst & kolen

Ik hou van "verlaten portiersloges op winderige vlakten" zoals vriend R. het eens omschreef toen wij weer op expeditie waren geweest naar wat nu industrieel erfgoed heet. Natuurlijk ga je dan naar Ruhr.2010, het Ruhrgebied als Europese culturele hoofdstad 2010. Sommigen zullen denken dat dit nogal in tegenspraak is. Maar niets is minder waar. Hieronder een beeld van afgelopen weekend.


1: Gasometer Oberhausen
De Gasometer is een gasopslag uit 1929 en omgebouwd tot een immense ruimte voor "tentoonstellingen". Dit woord schiet te kort om te omschrijven wat er gebeurt. In 2003 heb ik hier Bill Viola's "Five Angels for the Milennium" ervaren, iets wat ik nooit meer zal vergeten. Nu is er een uitputtende tentoonstelling over het heelal en onze relatie er mee door de eeuwen heen, met een gigantische maan die in de Gasometer hangt. Je kunt met een lift naar boven waar je een geweldig uitzicht hebt over het Ruhrgebied. Niet voor mensen met hoogtevrees.


2: Essen heeft het beroemde Folkwang Museum. Daar was t/m dit weekend de tentoonstelling "das schoenste museum der Welt". Dit predikaat kreeg het museum vanwege de collectie moderne kunst die het tot begin jaren 30 had verzameld. Toen kwamen de nazi's aan de macht en werd de collectie mikpunt van de acties tegen "entartete Kunst". Meer dan 1400 objecten werden in beslag genomen en verkocht. De collectie raakte over de wereld verspreid. Na de oorlog begon men de collectie weer terug te kopen, maar er bleven gaten. T.g.v. de prachtige nieuwbouw heeft men met deze tentoonstelling geprobeerd een beeld te geven zoals het museum was voor de komst van de nazi's. En heel bijzonder: vanwege het laatste weekend kon je tot 24.00 uur naar de tentoonstelling. Tussen 18.00 en 20.00 uur vonden wij ook al heel fijn, zeker als je de museumwinkel nog uitgebreid wil doen (die zijn ook erg goed in Duitsland). En daarna een erg luxe wijn op het terras van Vincent & Paul, het tegenover gelegen restaurant.


3: Zeche Zollverein - Unesco Werelderfgoed
Een mijn, kokesfabriek en aanverwanten Unesco Werelderfgoed? Ja, "de mijn en de cokesovens van "Zeche Zollverein" behoren als representatief voorbeeld voor de ontwikkeling van de zware industrie in Europa tot het werelderfgoed".

De inrichting en architectuur van complex is gebaseerd op de de beginselen van Bauhaus. Het vormt het hart van de gigantische structuurverandering die het Ruhrgebied doormaakt: van zware industrie naar diensten, kunst en cultuur. Oude gebouwen krijgen een 2e leven. Bij het bezoek in 2003 was er net een begin gemaakt met dit proces.



De Kokerei kwam als 1e aan de beurt (in 1993 uit bedrijf genomen). Dit stuk is alleen goed toegankelijk via een rondleiding. En wat voor rondleiding: een ex-medewerker heeft ons 2 uur lang moeiteloos aan het lijntje gehouden met zijn prachtige verhalen over de industrie en de mensen (ik weet nu weer alles over cokes ;-). Je moet nog wel aardig je Duits beheersen om het te kunnen volgen.

Als 2e kwam het gloednieuwe Ruhrmuseum aan de beurt. Deze voormalige kolenwasserij is tot museum verbouwd door Rem Koolhaas. Daarbij zijn veel oorspronkelijke onderdelen behouden gebleven waardoor de tentoonstellingen een extra dimensie krijgen. Je komt er echt alles te weten over verleden en heden van het Ruhrgebied. Ik vond het geweldig maar was eigenlijk al te moe van de Kokesfabriek. Doe dit als je nog fris en fruitig bent ;-)
Meer informatie en foto's:
1: Detail.de- portal for architecture
2: Museum of the Future

Op nog geen 2 uur rijden van Tilburg ligt dus een fascinerend stuk Duitsland. Er is een route uitgezet langs allerlei industrieel erfgoed. Wil je overnachten, ons Hotel Petul biedt een zeer goede prijs-kwaliteit verhouding en ligt dichtbij het centrum van Essen en de Zollverein.

De bewoners van dit gebied zullen zich dit weekend op een andere manier herinneren: toen ik thuiskwam zag ik pas op wat voor drama de Loveparade was uitgelopen. Lees hier de verklaring van de organisatie van Ruhr 2010 hoe men er verder mee om wil gaan.

Feel good in je bedrijfskleding?

Dit zat vandaag bij mijn mail met de vreselijke titel "Feel good in je bedrijfskleding". Ik wist niet of ik er om moest huilen of lachen (het sjaaltje doet het hem). Ik ben niet perse tegen bedrijfskleding. Ik heb ooit een AHA-erlebnis gehad in de bibliotheek van Liverpool toen ik op zoek was naar de internetplaatsen. De kleding was prototype fout Engels kantoorklerkenspul, maar het werkte voor mij als vreemdeling wel. Ik merk dat ik bij Ikea, Hema e.d. ook blind vaar op medewerkers in bedrijfskleding. Maar een bibliotheek is geen winkel. Selexyz medewerkers hebben ook hun eigen kleding aan en als ik iets wil weten dan weet ik ze te vinden. Bedrijfskleding heeft ook een bepaalde schaalgrootte nodig, in een bieb als Groenewoud zouden we compleet voor joker lopen (en wat dacht je van de verkleedpartijen als je extern vergaderingen hebt...). Er hangen veel mitsen en maren aan om tot kleding te komen die EN medewerkers goed staat (oranje is een gevaarlijke kleur) EN ook nog individualiteit kan uitdrukken. Het enige voorbeeld wat ik goed vind is de kleding van de OBA. Conceptueel goed, met individuele inbreng (jammer dat ze geen rood toestaan). In Eindhoven heb ik truttige bloesjes gezien, evenals de voorbeelden afgelopen jaren in Bibliotheekblad. Kunnen we als branche ons geld niet beter besteden?

De derde en zevende kunst

The Third & The Seventh from Alex Roman on Vimeo.

Via het blog Boekendingen kwam ik op de video's van Alex Roman terecht. Ik werd getriggerd door bovenstaand gebouw, dat ik herkende als het laatste werk van Louis Kahn. Een architect met een bijzonder oeuvre en een tragisch leven. Mooiere kunstdocumentaire dan My Architect, een film van zijn zoon over leven en werk van zijn vader ken ik niet. Als ik de Staatsloterij zou winnen dan zou ik een reis maken waarin al zijn gebouwen voorkomen.

Maar terug naar de films van Alex Roman. De kunstenaar verklaart de de titel als volgt: architectuur door de cinematografische lens, een visuele fusie tussen de derde en zevende kunst. Daarvoor gebruikt hij o.a. Exeter Library van Kahn, het Barcelona paviljoen van Mies van der Rohe en de Nationale Assemblee in Dacca van Kahn. Er zitten prachtige beelden in, soms neigt het naar kitsch, maar nog nooit zijn mijn favoriete gebouwen zo oogstrelend in beeld gebracht.

HTC versus Apple

Ik heb een 2-jarig Hi abonnement dat binnenkort zou aflopen en wilde nu wel een smartphone, ook omdat ik als mediacoach wil bijblijven wat er gebeurt op dit gebied. Ik heb ook wat Apple-gelovigen in mijn omgeving dus appeltje-eitje? Nee, het is een HTC Legend geworden. Ten eerste omdat ik geen zin had om weer naar een andere provider over te stappen, ten tweede omdat ik vele Tweets voorbij zie komen met "T-Mobile fail", terwijl je met Hi een goed netwerk hebt, ten derde omdat ik Apple wel vervelende trekjes vind hebben, ten vierde omdat iedere relevante iPhone app ook voor Android beschikbaar komt. Via Twitter volg ik nu Androidworld, en daarbij kwam bovenstaande heerlijke basher voorbij. Voor i-Phone bezitters met zelfspot ;-)

KISS

Kiss, die popband? Nee, Keep it Simple Stupid. Iets wat soms nog niet meevalt voor bibliotheken en medewerkers. Neem mijn eigen blog: Blogger biedt nieuwe sjablonen en gelijk maak ik er iets onleesbaars van ;-), dus nu simpel fris blauw-wit, past bij het warme weer. Zou trouwens mooi zijn, vormgeving die zich automatisch aan het weer aanpast, zou de iPad dit straks kunnen?

it's better to have pressure from peers then not have peers

Op 3FM heb je zo af en toe iets dat ondanks het strakke format gedraaid blijft worden door eigenwijze dj's, gewoon omdat ze het bijzonder vinden. Lang geleden was dit bijv. Oh Superman van Laurie Anderson. Later was er Everybody's Free To Wear Sunscreen van Baz Luhrmann.

Nu dus The best of Times van Sage Francis (zou hij echt "salie" met zijn voornaam heten?) Een fascinerend gezongen stuk proza over de puberteit met muziek van Yann Tiersen. Je moet er de tekst bijpakken om het helemaal goed te kunnen volgen, dus bij deze:

Its been a long and lonely trip but I'm glad I took it, Cause it was well worth it, got to read a couple of books and do some research before I reached my verdict, Never thought that I was perfect, always thought that I had a purpose, I used to wonder if I'd live to see my first kiss.

The most difficult thing that I did was to recite my own words at a service, realizing that the person I was addressing probably wasn't looking down from Heaven, or cooking up something in Hells kitchen, or trying to listen in or eves drop from some other dimension, which is self serving just like this is.

Conveniently religious, on Easter Sunday and on Christmas, the television went from being our baby-sitter to a mistress, technology made it easy for us to stay in touch while keeping our distance. Til we just stayed distant and never touched, now all we do is text to much, I don't remember much from my youth, maybe my memory is repressed, or I just spent too much time wondering if I'd live to have sex. Fell in love for the first time in fourth grade, but I didn't have the courage to talk to her, in eight grade I wrote the note and slipped it in somebody else's locker, considered killing myself cause of that, it was a big deal, it was a blown cover, it was over for me, my goose was cooked, stick a fork in me, the jig is up.

Blew my chances the rest is history, our future was torn asunder, became abundantly clear I was only brought here to suffer. At least I didn't include my name, thankfully I wrote the whole note in code, and it had ten layers of scotch tape safely sealed making it impossible to open, plus it was set to self-destruct, whoever read it probably died laughing, I wonder if they lived long enough to realize what happened.

A year later, I came to understand that wasn't love that I was feeling for her, I had someone else to obsess over, I was older and I was very mature, I forged my times signature, by practicing my parents autograph cause I was failing math, disconnected the phone when I thought the teacher would call my home. Checked the mail-box twice a day at the end of the long dirt road, steamed open a couple of envelopes like I was in private detective mode, if you snoop around long enough for something in particular you're guaranteed to find it, for better or worse that's how I learned it's best to just keep some things private.

It was the best of times, it was the end of times.... (repeat)

I was always on deck, I was next in line, an only child with a pen and a pad writing a list of things I could never have, walls in my house were paper thin and every squabble seemed to get deafening, if my memory serves me correctly I made it a point to void and forget some things, probably to keep from being embarrassed, never meant to upset or give grief to my parents, kept my secrets, hid my talents, in my head, never under the mattress.

Therapy couldn't break me, never learnt a word that would ensure safety, so I spoke softly, and I tip-toed off and the door to my room was like a big old coffin in the way that it creaked when I closed it shut, anxiety's peaked when I opened up, as everything that I was thinking would be exposed, I still sleep fully clothed.

It was the best of times...

It was beautiful, it was brutal, it was cruel, it was business as usual, Heaven, it was Hell, I used to wonder if I'd live to see twelve. When I did I figured out I was immortal, loved to dance but couldn't make it to the formal, couldn't bare watching my imaginary girlfriend bust a move with any other dudes, Tone Loc was talking about a wild thing, I was still caught up in some child things, scared of a God who couldn't spare the rod, it was clearly a brim-stone and fire thing, pyromaniac, kleptomaniac, couldn't explain my desire to steal that fire, now I add it to my rider, like "please don't please don't throw me in that patch of brier!"

It was the best of times, it was the end of times.

The school councilor was clueless, cause I never skipped classes, perfect attendance, imperfect accents, speech impediments they could never really fix, and I faked bad eyesight so I could wear glasses, considered doing something that could cripple me, wanted a wheel-chair, wanted the sympathy, wanted straight teeth so then came braces, four years of head gear helped me change faces.

It was the best of times, it was the end of times.

Now I wonder if I'll live to see marriage, wonder if I'll live long enough to have kids, wonder if I'll live to see my kids have kids, if I do I'm a tell em how it is. So go on and listen when they tell that these are your best years, don't let anyone protect your ears, it's best that you hear what they don't want you to hear, it's better to have pressure from peers then not have peers.

Beer won't give you chest hair, spicy food won't make it curl, when you think you got it all figured out and then everything collapses, trust me kid it's not the end of the world.

Bibliotheken en muziek: The Last Waltz of As is it is in Heaven?

"I love music. I’m hugely passionate about music. I’m also very passionate about people. I really like working with people. I like seeing people develop, doing things that they never thought they would achieve. I get a great kick out of that". — Gareth Malone, BBC-presentator en koordirigent



Dit citaat komt van de site Waarom Cultuur. Gareth is het boegbeeld van The Choir, een prachtige serie op de BBC over zingen en communityvorming.



Deze passie komt niet terug in het nieuws over muziekafdelingen van bibliotheken de afgelopen jaren, met als dieptepunt "de ontmanteling van de muziekafdeling van Bibliotheek Arnhem". Ik heb een groot hart voor muziek, of het nou gaat om zelf zingen in een koor (en bijna 10 jaar klarinet spelen), muziek beluisteren of er over lezen. Ik heb altijd veel aan mijn bibliotheek gehad en nog steeds sleep ik van alles mee naar huis aan cd's, dvd's en bladmuziek. O.a. via Twitter zie ik dat meer bieb-collega's die liefde voor muziek delen.

Bibliotheken zijn over van alles en nog wat in verwarring hoe verder te gaan en als het ergens tot uiting komt dan is het wel bij dit onderwerp. Dat heeft m.i. te maken met het feit dat bibliotheken tot nu toe hun rol voornamelijk in distributie gespeeld hebben (want er viel geld te verdienen aan het uitlenen van cd's) en veel minder aandacht hebben gehad voor betekenis voor gebruikers en de culturele waarde. Jan Klerk beschrijft hoe we om kunnen gaan met streaming sites als Spotify, maar zoekt het antwoord vooral in mediawijsheid, mensen wegwijs maken in dit soort ontwikkelingen. Als mediacoach kan ik dit wel onderschrijven, maar bezien vanuit de culturele functie van de bibliotheek vind ik dit niet voldoende. Als muziekliefhebber word ik:

* vrolijk als Edwin Mijnsbergen blogt over de bibliotheek Toronto met een punkconcert. Hij zegt: "Hier zullen vele collega's hun wenkbrauwen bij optrekken maar ik vind dit prachtig. Samenwerken met kleine platenzaken, alle muziekstromingen een kans geven".

* ontroerd als een grote heldin als Patti Smith optreedt in NYPL en daar haar steun betuigt aan bibliotheken

* bedroefd als ik op zoek ga naar het zeer lovend ontvangen boek van Smith over haar periode met Robert Mapplethorpe , Just Kids. tot nu toe alleen aangeschaft door de Zeeuwse Bibliotheek. Wat een smal bibliotheeklandschap.

Ik weet ook niet precies hoe het verder moet (wie wel ;-). Dat distributie ons verhaal niet meer wordt is duidelijk. Graag wel langzaam: de "alles moet z.s.m. weg" mantra van Marcel Bullinga tijdens het gesprek in De Avonden gaat totaal voorbij aan de behoefte van onze huidige gebruikers. Meer toekomst zie ik in ontwikkelingen als de Petruskerk in Vught, waarbij o.a. muziekschool en bibliotheek op zoek gaan naar een andere manier van samenwerken. Een mooi initiatief was ook het debat over Piracy in Bibliotheek Tilburg Centrum.

En hopelijk komt er meer reuring binnen onze sector van muziek liefhebbende bibliothecarissen om muziek in de bieb te houden, om met Bob Marley te spreken get up stand up!

BMB niggaz??

Je bent wat aan het spelen met Twitter, voegt eens een hashtagje hier een daar toe en voor je het weet krijg je het resultaat links (klik op de afbeelding voor vergroting). Misschien moeten we andere hashtags gebruiken ;-)

Bezuinigen? Mobiliseer je klanten

Tijdens de Social Media Cafe bijeenkomst in de meivakantie heb ik het voorbeeld gegeven van New York Public Library als het gaat om het gebruik van social media. Marlies heeft gevraagd nog iets meer er over te vertellen voor het vervolg (zie ook mijn posts onder dit item).


Ik ben zeer onder de indruk van de manier waarop zij campagne voeren tegen de bezuinigingen. Zij hebben een Verhaal. Zij hebben kort en krachtig de mogelijke gevolgen op een rij gezet, noemen consequent het bedrag en hebben een slogan bedacht die via Twitter tot leven wordt gebracht. Ze gebruiken veel humor (zie blog Marlies) en schakelen beroemde en minder beroemde klanten in. Het meeste komt bij mij binnen via Tweetdeck waarin ik standaard #SaveNYPL heb aanstaan. De kracht van hun campagne ligt niet alleen in het gebruik van die media maar ook dat het aansluit bij de traditie van het Amerikaanse bibliotheekwerk. Deze is sterk gericht op commitment van hun gebruikers omdat hun financiering heel anders in elkaar zit dan in Nederland waar wij een tot nu toe vrij degelijke en betrouwbare overheid hebben. Die betrokken gebruikers worden nu dus ingezet om campagne te voeren. Ze laten massaal van zich horen. Ik heb hier een aantal screendumps geplaatst maar de beste indruk krijg je als je zelf #saveNYPL een tijdje laat binnenkomen. Verder is meedoen voor de klanten heel simpel gemaakt, bij deze pagina op hun site vind je alles op een rij waaronder banners om op je blog te zetten.

Voor het vervolg van het SMC: hoe zouden wij onze gebruikers in staat kunnen stellen om hun betrokkenheid te tonen?

Onderzoek: studenten gebruiken liever geen Kindle e-book reader

"The concern with the electronic reading devices is that they are too rigid for use in the fast-paced classrooms of the Darden School where the Socratic method and case-based pedagogy means students have to be nimble" (...) “You must be highly engaged in the classroom every day,’’ says Koenig, and the Kindle is “not flexible enough. … It could be clunky. You can’t move between pages, documents, charts and graphs simply or easily enough compared to the paper alternatives." Het hele artikel

Zo weten de concurrenten weer waar ze beter in moeten zijn ;-)

#saveNYPL

New York PL zet alle social media in voor hulp. Zelfs honden doen mee...

Het kan echt nog veel erger....

Openingsscherm New York Public Library. Hopelijk staat er een nieuwe Carnegie op: Bill Gates en Steve Jobs als hulptandem?

Boek-film: 2-0

Bij het bekijken van boekverfilmingen heb je gewoonlijk eerst het boek gelezen en zie je daarna de film, die dan meestal tegenvalt. De afgelopen tijd heb ik 2 boeken en de verfilming er van gezien in een andere volgorde.

De eerste is Where the Wild Things Are. In 2009 heb ik geschreven over de aangekondigde verfilming hiervan, het prentenboek dat in het Nederlands Max en de Maximonsters heet. Van dit prentenboek is door Dave Eggers een filmscript gemaakt, en daarna is dit weer door hem verwerkt tot het boek Max (&the Wild Things). Het prentenboek kende ik natuurlijk al. Omdat ik niet wist wanneer de film in Nederland vertoond zou worden (en hoe lang!)had ik ook al het nieuwe boek gekocht en gelezen. De film draaide gelukkig in de Filmfoyer. Het was een mooie maar vreemde ervaring: de drie uitingsvormen liepen door elkaar heen. In de film en het boek van Eggers is Max wat ouder. Hij heeft een oudere zus gekregen waar hij een grondige hekel aan heeft omdat ze hem negeert. Max is steeds boos en heeft ruzie met iedereen. De verfilming vond ik heel mooi, maar het boek van Eggers geeft veel meer diepgang aan Max. Een boek dat iedere puber die zich onbegrepen voelt zou moeten lezen. De muziek in de film is ook bijzonder, "Karen O & the Kids", oftwel de zangeres van YeahYeahYeah's. (In mijn eerste stukje was er nog sprake van Arcade Fire)

De 2e film is The Road (gezien met Esther, lees hier haar bespreking). Eerst de film gezien en daarna was ik nieuwsgierig naar het bekroonde boek van Cormac Mccarthy. Het scenario volgt het boek bijna letterlijk qua scenes en ook de teksten zijn soms letterlijk overgenomen. In het begin was het lastig de beelden van de film in mijn hoofd uit te schakelen, maar het lukte wel. Ik vind de schrijfstijl van het boek prachtig: in korte, afgemeten zinnen wordt de vergane wereld geschetst, afgewisseld met de dialogen tussen "de man en de jongen" (ze krijgen geen naam) waarin wanhoop, ultieme liefde en overlevingskracht tegen beter weten in elkaar afwisselen. Hoewel ik de film beter vond dan Esther weet het boek mij daardoor veel meer te boeien. Kortom: 2-0 voor boek versus film (alhoewel ik ook een filmgek ben...)

Meer lezen:
Interview met Dave Eggers (cinema.nl)
De recensies van De Weg via Literatuurplein

Trivia

Ik ben een Volkskrant lezer. Sinds kort vult Aaf Brandt Cortius de achterpagina met een column. Ik moest even wennen aan haar, maar zij blijkt een neus voor heerlijke internettrivia te hebben. Was ik afgelopen vrijdag verslaafd aan Awful Plastic Surgery en weet ik nu van het bestaan van de "Trout Pout", vandaag gaat het over "Haul video's". Amerikaanse meisjes uit de kloonmachine (allemaal gestraight haar, akelig stemgebruik en het veelvuldige gebruik van awesome) bespreken hun recente mode-aankopen. Via haul kom je al snel terecht op Beauty-spree, waar eindeloos wordt geneuzeld over dagcremes e.d. Niet zo verslavend als de plastische chirurgie, maar wel een mooi tijdsbeeld.

Durf jezelf te verbazen...

Ik heb een periode geen tijd, energie en zin gehad om verder te gaan met bloggen, maar ik miste het schrijven en ga vanaf vandaag weer verder met ontdekken, mij verbazen en vragen stellen. Vandaag over hoe je jezelf kunt verbazen: Twitter! (collega Marlies heeft een serie Durf te ... op haar blog, ik sluit mij daar graag bij aan ;-)



Als deelnemer aan de 1e 23dingen club van BMB was Twitter het Ding wat ik na afloop zelf ging ontdekken. Ik had er niets mee,ook vanwege de vorm, maar vond dat ik het als mediacoach in opleiding niet kon negeren. Totdat ik er achter kwam dat er allerlei handige programma's waren die het een stuk makkelijker maakten om met Twitter te werken. Ik heb nu thuis op mijn laptop en op een aantal werkplekken Tweetdeck gezet en ik vind het erg leuk. Toen Tros Regelrecht werd uitgezonden trof ik collega's en bekenden om er over te praten. En ik ontdekte hoe je hashtags (# hekjes) kunt gebruiken. Ik heb standaard #tilburg in Tweetdeck aan staan. Soms ook #bibliotheek, #durftevragen heb ik uitgezet, dat is niet meer bij te houden.

Wat is er nou zo leuk aan? Volgens een Tweet van vandaag is Twitter eerder een vorm van RSS dan een sociaal netwerk. Juist die mengeling vind ik het zo leuk maken. De mensen en instellingen die ik volg vormen een zeer uiteenlopende groep van bronnen. Soms heb je ineens grappige persoonlijke kliks, als je iemand uit het biebvak ziet die ook een West Wing fan is, of zich ook irriteert aan de 91 MB update van iTunes. En het vereist je eigen creativiteit om in 140 tekens een goede Tweet te maken. Eigenlijk staat mijn opvatting nu het beste beschreven op de blog van Edwin Mijnsbergen

2010