Dag BMB

Zomerboeketten

Ik heb dit seizoen voor het eerst regelmatig foto's gemaakt van de boeketten die ik met materiaal van de volkstuin maak. Ik kan altijd nog bloemschikker worden als het onderwijs mij niet bevalt ;-)

Ter herinnering aan mijn vader

Mijn vader, geboren Rotterdammer, gestorven in dec 2010, wilde graag in de Veerhaven verstrooid worden. Dit is een van de mooiste stukjes Rotterdam. We wilden wachten tot het waarschijnlijk mooi weer zou zijn en hadden augustus gepland. Vandaag was het zover. De hoosbui hadden we 's-ochtend al gehad, het was verder prachtig weer, de gebeurtenis zelf simpel en goed. Op de terugweg naar Tilburg heb ik vanaf Gorcum een autorit gemaakt die ik heel vaak met mijn ouders heb gedaan, en vorig jaar omstreeks dit tijdstip voor de laatste keer met mijn vader. Het is de rivierdijk tussen Gorcum en Haaften, een klassiek Hollands landschap zoals in het gedicht "Denkend aan Holland" van Marsman. Ik vond het een fijne manier op hem te gedenken. Ondanks het feit dat ik al bijna 30 jaar in Tilburg woon blijf ik zeer verbonden met dit weidse landschap.

Still going strong

 
Dankzij ons Twittercontact tot stand gekomen afspraak sloten collega Anja Vermeer (@cee_ef) en ik de 23dingendeeldag af met een concert van Patti Smith in de kerk de Duif in Amsterdam. Wat een prachtige plek voor een even geweldig concert. Ze is inmiddels 64 jaar maar heeft nog weinig van haar energie en spirit ingeleverd. Ze begon met Grateful, een toepasselijk nummer voor deze bibliotheekdag. (Na haar een poosje uit het oog verloren te zijn kwam ze vorig jaar bij mij weer in beeld dankzij haar optreden in de NYPL). Patti was erg goed bij stem. De band, met ouwe getrouwe Lenny Kaye, speelde acoustisch de sterren van de hemel. Een trompetsolo werd van de kansel gespeeld. Patti liep af en toe de zaal in, voor sommigen was dat alsof Saint Patti afdaalde ;-) De zaal stond op z'n kop, en ja, aan het einde zong iedereen mee met Because the Night. Maar dat was niet erg, het was vooral een eerbetoon aan Patti. Die op haar beurt regelmatig dierbare overledenen eerde. Jammergenoeg hebben wij de toegift niet kunnen uitkijken omdat we de trein moesten halen. Al zwierend over de grachten op onze OV-fiets is dit gelukt. I'm grateful dat we dit samen hebben gezien! En dankzij Youtube, Flickr, Twittersearch e.d. kun je lang nagenieten.

Hola!

Thyssen, Reina Sofia, Prado: deze beroemde musea waren de aanleiding om eindelijk eens naar Madrid te gaan. Alleen die 3 musea kunnen je al het Stendhalsyndroom opleveren, maar als je er 1 per dag doet en niet alles wil zien en tot je nemen dan lukt het wel. En je moet ook nog energie overhouden voor al die prachtige museumwinkels. Maar de grote verrassing was de stad zelf. Madrid is een miljoenenstad maar komt ondanks dat zeer ontspannen over. Alles is schoon, mensen zijn relaxed, ook in de metro. Tijdens tapas-spitsuur 's-avonds laat nergens vervelende dronken mensen meegemaakt. Het appartement lag tussen alle belangrijke pleinen en op loopafstand van de musea. De verrassing van deze buurt waren voor ons de stoffen en  fournituren-winkels. Waar je in Nederland bijna geen fatsoenlijke winkel meer kunt vinden viel je daar van de ene winkel in de andere, met een enorme variatie aan stoffen. Op zaterdagochtend was het er erg druk, er wordt nog veel zelf gemaakt. In de winkels hangen veel moodboards met voorbeelden uit de bladen en stoffenstalen er bij. Veel nadruk lag er op feestjurken, blijkbaar is er nog een levendige communie- en huwelijkscultuur.
Wat mij verder opviel was de bijna cultus-achtige status van de Iberico-ham en andere worsten. Alom tegenwoordig en erg lekker!

Weer wat geleerd!

Vandaag kwam via @astridbiblio dit filmpje voorbij. Het herinnerde mij aan Der Lauf der Dinge, de beroemde film van kunstenaars Fisschli & Weiss uit 1987. Deze film is blijkbaar een inspiratiebron voor velen er na, zoals ook deze massaal rondgestuurde clip van OK GO. Maar toen ik op zoek ging naar meer informatie kwam ik er achter dat het verbindende element tussen deze films en vele anderen op YouTube  de zgn. Rube Goldberg Machine is. "Een simpele taak die op een grappige en onnodige wijze ingewikkeld wordt gemaakt". Meestal een kettingreactie. Ook recent creatief door het bibliotheekwerk in Ierland toegepast in het bovenstaande filmpje.

Rotterdam woont

                                                                   (foto: Arboretum Rotterdam, 2005)

Afgelopen week heb ik een gastblog geschreven voor de site van BMB vanwege een forse griep van hoofdauteur Esther. Het thema: "My architect, bouwkunst in de film". Daarin leg ik een link met de bezoeken aan mijn familie in Rotterdam tijdens mijn jeugd en mijn voorliefde voor het modernisme. Mijn band met Rotterdam is niet alleen familiaal, maar ik heb er ook bijna 10 jaar gewerkt, vandaar dat deze stad mij na aan het hart ligt. Een mooi site is Rotterdam Woont, en niet alleen voor Rotterdammers, maar alle in woningbouwgeschiedenis geinteresseerden, Rotterdam Woont "wil een overzicht geven van de geschiedenis van het wonen in Rotterdam". Projectinformatie als architect, originele plattegronden, renovaties etc. geven inzicht in bekende gebouwen.

In onze moderne ogen kom je curieuze dingen tegen. Zoals de woningen in Crooswijk
"Aan het begin van de twintigste eeuw is na het inpolderen van de reserveboezem, tussen de twee 19e eeuwse begraafplaatsen ten noorden van Crooswijk, de wijk Nieuw-Crooswijk ontstaan. Het was een experimentele wijk voor wat betreft de volkshuisvesting. De vormgeving en de grootte van de woningen van de bouwblokken reserveboezem I t/m VI zijn elk gebouwd voor een eigen doelgroep. Reserveboezem III is gebouwd voor onvolledige gezinnen, waarmee werd bedoeld: jonge stellen zonder kinderen, oudere echtparen en weduwen/weduwnaren met kinderen. Op de begane grond waren de kleine starterswoningen en op de eerste en tweede verdieping konden twee naastgelegen woningen door middel van een tussendeur worden verbonden, waarbij de dame van het oudere echtpaar tevens kookte voor de kinderen van de weduwe/weduwnaar.

Publieke vertrouwdheid en bibliotheken

Het mooiste begrip van afgelopen week in de media was wat mij betreft "publieke vertrouwdheid". Dit begrip werd gehanteerd in het artikel "Sluiting van bibliotheken is een sociale ramp". Ontwikkelingspsycholoog en schrijfster Joke van der Zwaard stelt hierin dat bibliotheken belangrijke ontmoetingsplaatsen zijn, zeker in een tijd waarin het publieke domein een kaalslag plaatsvindt. Zij baseert dit op haar boek "Scenes from the copycorner, Van vluchtige ontmoetingen naar publieke vertrouwdheid". Het boek is door Volkskrant-journaliste Carien Overdijk getipt in de boekenlijst ‘Het allerbeste van 2010’ die op 24 december in de Volkskrant gepubliceerd werd: “Haar intelligente ooggetuigenverslagen vanuit een multiculturele kopieershop en zeven andere buurtwinkels zijn een feest om te lezen. Haarscherp toont ze hoe terloopse ontmoetingen bij kleine ondernemers de bloedsomloop vormen van een stad. ‘Scènes in de Copy Corner’, voorzien van wijkgeschiedenis en psychologische analyses, overtuigt.” (Bron: Sun Architecture)

Ik heb het boek nog niet gelezen, maar heb de volgende hoofdstukindeling op haar site gevonden. Deze zegt iets over haar perspectief op de publieke ruimte.

• 1: Het perspectief  (inleiding: uitleg aanleiding, nut, doel, opzet, theoretisch kader van onderzoek/boek)
• 2: De ruimte (hoe afbakening, doorzichtigheid, inrichting van ruimte van invloed is op gebruik) 
• 3: Zelfpresentatie en beeldvorming  (hoe komen mensen binnen? Effect op (welk) publiek? Entourage. Lokale en sociale kennis) 
• 4: Zakelijke routines en kwaliteiten (omgangsvormen, regels, kwaliteit van de dienstverlening, klantvriendelijkheid) 
• 5: Meeluisteren als bron van sociale kennis (de CC als jeugdhonk, gesprekken en gedoe tussen studenten) 
• 6: Luchtige uitwisselingen en persoonlijke gesprekken  (hoe humor voor levendigheid en contact zorgt) 
• 7: De kracht van de herhaling  (het vaste-klanten-gevoel – vertrouwd/betrouwbaar – sociale veiligheid – de zzp-ers) 
• Hoofdstuk 8: De plek  (feiten en –tegenstrijdige- beelden over het Oude Westen, imagofunctie CC, de winkelstraat) 
• Hoofdstuk 9: Lessen uit de Copy Corner  

Het spannende van haar verhaal is dat zij "publiek domein" definieert op een commerciele plek. Bibliotheken willen juist d.m.v. retailformules winkel worden en dreigen m.i. daarbij een aantal belangrijke zaken uit het oog te verliezen die o.a. met die "publieke vertrouwdheid" te maken hebben. Dit boek lijkt mij een aanrader bij scenarioanalyses over spreidingsbeleid en de invulling van retailformules.

Praktisch idealisme #7di013

Martijn Aslander vertelt over zijn aanpak om in 7 dagen Nederland een stukje beter te maken. Ik hoop een bijdrage in Tilburg te kunnen leveren, zie http://www.7di.nl/steden/tilburg, #7di013

Ook HBO maakt wel eens misstappen

Martha Gellhorn is tot haar grote verdriet haar leven lang achtervolgd met het feit dat ze even "mevrouw Hemingway" geweest (zie eerdere posts). De mogelijke verfilming van haar leven door Gilian Anderson is blijkbaar stopgezet, maar HBO heeft nu plannen met de film "Hemingway & Gellhorn". Teleurstelling 1: het zeer interessante vrouwenleven is zelfs voor HBO niet interessant genoeg om zelfstandig vorm te geven maar moet weer aan een beroemde man gekoppeld worden. Teleurstelling 2:  de hoofdrollen van Clive Owen en Nicole Kidman. Clive Owen, goed acteur (ik vond bijv. Children of Men prachtig), maar toch ook wel gepositioneerd als"eye-candy" voor ons dames. Hij zal erg zijn best moeten doen om het lompe machismo van Hemingway neer te zetten. En dan Kidman met haar gefacelifte & gebotoxte onnatuurlijke looks. Gellhorn zou zich in haar graf omdraaien.

Sterke vrouwen: Lorella Zanardo

 

One11 bracht vandaag het artikel over Lorella Zanardo, strijdster tegen het stuitende seksisme op de Italiaanse publieke en commerciele zenders. Wie wel eens Rai Uno ziet heeft een beetje een idee wat er gebeurt. Pas als je de video op haar blog bekijkt weet je pas hoe erg de bagger is die mensen daar dagelijks voorbij zien komen. Er is geen vrouw op tv die geen opgeblazen lippen, borsten, botox en facelift heeft. En vervolgens als domme bimbo wordt behandeld. Lorella heeft haar baan opgegeven om mensen bewust te maken van de mechanismes en hoe ze vrouwenlevens verwoesten. Mediawijsheid overtreffende trap.

I get by with a little help from my friends

Als er 1 nummer op afgelopen jaar van toepassing is dan is dit het wel. Dankbaar ga ik het nieuwe jaar in.