Ook HBO maakt wel eens misstappen

Martha Gellhorn is tot haar grote verdriet haar leven lang achtervolgd met het feit dat ze even "mevrouw Hemingway" geweest (zie eerdere posts). De mogelijke verfilming van haar leven door Gilian Anderson is blijkbaar stopgezet, maar HBO heeft nu plannen met de film "Hemingway & Gellhorn". Teleurstelling 1: het zeer interessante vrouwenleven is zelfs voor HBO niet interessant genoeg om zelfstandig vorm te geven maar moet weer aan een beroemde man gekoppeld worden. Teleurstelling 2:  de hoofdrollen van Clive Owen en Nicole Kidman. Clive Owen, goed acteur (ik vond bijv. Children of Men prachtig), maar toch ook wel gepositioneerd als"eye-candy" voor ons dames. Hij zal erg zijn best moeten doen om het lompe machismo van Hemingway neer te zetten. En dan Kidman met haar gefacelifte & gebotoxte onnatuurlijke looks. Gellhorn zou zich in haar graf omdraaien.

Martha Gellhorn 2

In juli heb ik geschreven over Martha Gellhorn en haar brievenboek "De ogen van miljoenen". Ik heb het nu eindelijk uit. Iedere avond voor het slapengaan wat stukjes, want doorlezen lukte niet vanwege de vorm en de intensiteit van haar brieven. Het is een bijzonder boek van een zeer bijzondere vrouw. De Volkskrant spreekt over een "rusteloos, volhardend vat venijn". Met haar als vriendin had je geen vijand nodig, ze zei soms de meest vreselijke dingen in haar brieven. Naarmate je verder leest wordt ze echt een karakter voor je, met anti- en sympathieeen. Soms irriteerde ze mij, en legde ik haar een paar dagen weg, maar altijd begon het weer te kriebelen, hoe zou het haar verder vergaan. Haar liefdes en vriendschappen (o.a. met Eleanore Roosevelt, Robert Capa en Leonard Bernstein), haar frustraties t.a.v. het schrijverschap, de tegenwerking die zij als vrouwelijke oorlogscorrepsondent ondervond, haar wederontdekking eind jaren 80 door een jonge generatie schrijvers, oud worden (op haar 90e heeft ze haar "pil van Drion" genomen), haar levenslange achtervolging door de pers over haar korte huwelijk met Hemingway, haar visie op politieke ontwikkelingen: hiermee heb ik nog maar een fractie aangehaald.
Over het sterrendom van schrijvers waar zij zich begin jaren 80 aan ergerde:
"Al zei ik laatst nog tegen de katten: "ik ben het zat een ondergewaardeerd schrijfster te zijn, nu wil ik wel eens overgewaardeerd worden, zoals iedereen"
Verder verdient redactrice Caroline Moorehead een pluim. Martha G. heeft de brieven nooit bedoeld voor publicatie. Moorehead heeft een keuze gemaakt uit een immense hoeveelheid brieven en er samenvattende stukjes tussen geschreven. Zij heeft er een leesbaar boek van gemaakt. Een aanrader voor iedereen die graag (auto)biografieen van/over eigenzinnige tantes leest.

Martha Gellhorn

Op het ogenblik ben ik aan het lezen in De ogen van miljoenen, een selectie van de brieven van journaliste Martha Gellhorn uit de periode 1930-1996. In deze tijd van chat, mail en sms is het bijna niet meer voor te stellen dat mensen Correspondeerden. En dat wachten op antwoord lastig is als de post tussen Frankrijk en de USA nog via de boot gaat...Zij schreef iedere dag, aan haar moeder, minaars en vriendinnen. In de inleiding staat dat de brieven soms wel 30pagina's bevatten...

Martha Gellhorn heb ik eind jaren 80 ontdekt toen Het gezicht van de oorlog in het Nederlands werd uitgegeven. Zij hoort voor mij bij een periode van associatief lezen, ik heb dat tegenwoordig een stuk minder. Het begon bij Chaim Potok. Door zijn Asher Lev boeken wilde ik de rest van zijn boeken ook lezen. Via Davita's Harp belandde ik bij de Spaanse Burgeroorlog, en heb o.a. For whom the bell tolls van Hemingway gelezen. Door daar over te lezen belandde ik bij Martha Gellhorn. Hemingway en Gellhorn reisden samen door Spanje tijdens de Burgeroorlog om daar verslag van te doen. Ze is ook nog een poosje mevrouw Hemingway geweest, maar hij wilde liever een vrouw die thuis op hem zat te wachten, dus dat heeft niet zo lang geduurd. Martha heeft het altijd vreselijk gevonden dat ze daarna vooral werd aangesproken op die periode, alsof ze in haar lange leven niets anders heeft gedaan.

Ze hoort voor mij ook in een rijtje baanbrekende schrijvende en fotograferende vrouwen waartoe o.a. Margaret Bourke-White en Lee Miller behoren. Tussen hen is ook weer een link: ze hebben alle drie Dachau na de bevrijding door de Amerikanen beschreven en gefotografeerd. En Lee Miller was getrouwd met Roland Penrose, op hun boerderij in Sussex kwamen veel beroemde kunstenaars, waaronder Picasso...u snapt het, zo kan ik nog wel even doorassocieren !

Terug naar Gellhorn: op de achterflap van "De ogen van miljoenen" staat een quote uit The Washington Post "Waar blijft de film over Martha Gellhorn?". Tot mijn grote vreugde zag ik gisteravond op teletekst dat ex X-files ster Gilian Anderson een film gaat maken. En nu maar hopen dat Hemingway niet te veel aandacht krijgt...



Margaret Bourke-White in actie op Chrysler Building in New York. Ik zou het niet durven....