Bij het bekijken van boekverfilmingen heb je gewoonlijk eerst het boek gelezen en zie je daarna de film, die dan meestal tegenvalt. De afgelopen tijd heb ik 2 boeken en de verfilming er van gezien in een andere volgorde.
De eerste is Where the Wild Things Are. In 2009 heb ik geschreven over de aangekondigde verfilming hiervan, het prentenboek dat in het Nederlands Max en de Maximonsters heet. Van dit prentenboek is door Dave Eggers een filmscript gemaakt, en daarna is dit weer door hem verwerkt tot het boek Max (&the Wild Things). Het prentenboek kende ik natuurlijk al. Omdat ik niet wist wanneer de film in Nederland vertoond zou worden (en hoe lang!)had ik ook al het nieuwe boek gekocht en gelezen. De film draaide gelukkig in de Filmfoyer. Het was een mooie maar vreemde ervaring: de drie uitingsvormen liepen door elkaar heen. In de film en het boek van Eggers is Max wat ouder. Hij heeft een oudere zus gekregen waar hij een grondige hekel aan heeft omdat ze hem negeert. Max is steeds boos en heeft ruzie met iedereen. De verfilming vond ik heel mooi, maar het boek van Eggers geeft veel meer diepgang aan Max. Een boek dat iedere puber die zich onbegrepen voelt zou moeten lezen. De muziek in de film is ook bijzonder, "Karen O & the Kids", oftwel de zangeres van YeahYeahYeah's. (In mijn eerste stukje was er nog sprake van Arcade Fire)
De 2e film is The Road (gezien met Esther, lees hier haar bespreking). Eerst de film gezien en daarna was ik nieuwsgierig naar het bekroonde boek van Cormac Mccarthy. Het scenario volgt het boek bijna letterlijk qua scenes en ook de teksten zijn soms letterlijk overgenomen. In het begin was het lastig de beelden van de film in mijn hoofd uit te schakelen, maar het lukte wel. Ik vind de schrijfstijl van het boek prachtig: in korte, afgemeten zinnen wordt de vergane wereld geschetst, afgewisseld met de dialogen tussen "de man en de jongen" (ze krijgen geen naam) waarin wanhoop, ultieme liefde en overlevingskracht tegen beter weten in elkaar afwisselen. Hoewel ik de film beter vond dan Esther weet het boek mij daardoor veel meer te boeien. Kortom: 2-0 voor boek versus film (alhoewel ik ook een filmgek ben...)
Meer lezen:
Interview met Dave Eggers (cinema.nl)
De recensies van De Weg via Literatuurplein
Geen opmerkingen:
Een reactie posten