De foto's van groepsgenoten beginnen binnen te druppelen, de henna op mijn hand wordt al weer wat vager, de inwendige mens is weer in orde na de dramatische doch gelukkig korte gastro-entritis(behalve een verkoudheid nu weer), er zit al weer een week werken op, kortom de vakantie is echt voorbij. "Hoe was Marokko"...Ja, hoe was het. Marokko is een land met extremen op allerlei gebieden. Woestijnen en oases, vriendelijk mediterraan en woest onherbergzaam, grote armoede en rijkdom, 21e eeuw en Middeleeuwen, hartelijke en vriendelijke mensen en vervelende agressieve klootzakjes die jou als geldautomaat zien.
Ze hebben heerlijke rose, een erfenis van de Fransen. Niet overal aanwezig, en soms moesten we hem onder tafel zetten, maar in Fez zijn we gewoon in een slijter geweest voor een BIY (Bring Your Own, in Australie een zeer goede gewoonte). De Franse taal is ook overal aanwezig, een stuk makkelijker dan Marokkaans Arabisch ;-). Er wordt enorm geinvesteerd in het toerisme, dat is duidelijk. Veel infrastructurele projecten, plattelandsverbetering.Het gsm-netwerk loopt tot aan de Sahara, ik kon bijna overal bellen en sms-en. Wat echt vreselijk was: de omgang met afval. Afval is vooral bedoeld om overal neer te gooien en te storten. De mooiste plekken zijn vergeven van de rotzooi, grijze plastic zakjes en waterflessen. Niemand lijkt zich daarvoor verantwoordelijk te voelen. En dat terwijl de portretten van de koning overal op je neerkijken...Verder is het heerlijk om eens 2 weken niet te hoeven nadenken over wat je gaat doen, dat heeft Baobab voor je bedacht. Reisleidster Laura had veel te vertellen door haar Marokaanse verloofde, vond ik ook een groot pluspunt. Ik heb 2 weken geen pc aangeraakt en nauwelijks aan het werk gedacht, ook heel fijn! Leuke groep en kamergenote, kortom, ik heb een heerlijke vakantie gehad. Maar volgend jaar wil ik wel weer naar een land waar je geen kans loopt op "hoe loop ik in 1 uur leeg...."
