Parel op vrijdagavond

Vrijdagavond was ik in Paradox voor het optreden van Ot Azoj, een multi-culturele klezmerband uit Nederland. Zij traden op het in het kader van het Jiddisj Festival. Mijn beide muziekvoorliefdes, zingen en klarinet, kwamen op topniveau voorbij. Zangeres Natalia Rogalski zong niet alleen fantastisch, maar vertelde/acteerde tussendoor de betekenis van de liederen. Zo leerde je iets over een liedje in een bijna verdwenen taal van de Mountain Jews. Aan het einde gingen de stoelen eindelijk aan de kant en kon iedereen dansen. Zie je ze ergens op een festival aangekondigd staan, ga kijken ! Of luister hier naar Aji Tu Yorma, Aji

Zoeken is goed voor hersenen

Het uitvoeren van online zoekopdrachten gaat hersenveroudering tegen

Zoeken op internet activeert de hersenen van mensen van middelbare leeftijd en ouder. Onderzoekers van de University of California Los Angeles hebben ontdekt dat het uitvoeren van zoekopdrachten delen van de hersenen stimuleert die een rol spelen bij het maken van beslissingen en complex redeneren. Zoeken op internet kan volgens de wetenschappers zelfs behulpzaam zijn bij het tegenwerken van de fysiologische effecten van veroudering van de hersenen. Het onderzoek is gepubliceerd in het American Journal of Geriatric Psychiatry. Aan het onderzoek deden 24 vrijwilligers van 55-76 jaar oud mee. 50 procent van hen waren ervaren internetgebruikers.

Bron: Informatieprofessional

24 vrijwilligers is niet veel. Als ze nu eens alle bibliothecarissen van 55 en ouder gaan volgen. En niks VUT, pre-pensioen e.d, het is veel beter voor je gezondheid om te blijven werken !

Crisis

Allen die willen naar Island gaan
Om kabeljauw te vangen
En te vissen met verlangen
Naar Iseland, naar Iseland, naar Island toe
Tot drieendertig reizen zijn zij nog niet moe

Komt ons de tijd van de fooie aan
Wij dansen met behagen
En we weten van geen klagen
Maar komt de tijd, maar komt de tijd naar zee te gaan
Dan is er wel ons hoofd van zorgen zwaar belaân

Als er de wind van het Noorden waait
Wij gaan naar de herberge
En we drinken zonder erge
Wij drinken daar, wij drinken daar op ons gemak
Totdat de leste stuiver is uit onze zak

Al weer lang geleden zong ik dit met mijn eerste koor. Afgelopen jaar zijn er niet alleen veel particulieren met hun spaargeld naar Island gegaan, maar volgens het journaal van vanavond ook gemeentes en provincies. Morgen zullen we wel horen dat er onderwijsinstellingen naar Island gegaan zijn, voor 1 procent meer rente.Dat overheden dit met ons belastinggeld durven te doen vind ik ongehoord. Waarom zitten die niet gewoon bij van Lanschot of ING ? Stelletje inhalige kruideniers. En straks moet er natuurlijk bezuinigd gaan worden, want "de leste stuiver is uit onze zak"....

Martha Gellhorn 2

In juli heb ik geschreven over Martha Gellhorn en haar brievenboek "De ogen van miljoenen". Ik heb het nu eindelijk uit. Iedere avond voor het slapengaan wat stukjes, want doorlezen lukte niet vanwege de vorm en de intensiteit van haar brieven. Het is een bijzonder boek van een zeer bijzondere vrouw. De Volkskrant spreekt over een "rusteloos, volhardend vat venijn". Met haar als vriendin had je geen vijand nodig, ze zei soms de meest vreselijke dingen in haar brieven. Naarmate je verder leest wordt ze echt een karakter voor je, met anti- en sympathieeen. Soms irriteerde ze mij, en legde ik haar een paar dagen weg, maar altijd begon het weer te kriebelen, hoe zou het haar verder vergaan. Haar liefdes en vriendschappen (o.a. met Eleanore Roosevelt, Robert Capa en Leonard Bernstein), haar frustraties t.a.v. het schrijverschap, de tegenwerking die zij als vrouwelijke oorlogscorrepsondent ondervond, haar wederontdekking eind jaren 80 door een jonge generatie schrijvers, oud worden (op haar 90e heeft ze haar "pil van Drion" genomen), haar levenslange achtervolging door de pers over haar korte huwelijk met Hemingway, haar visie op politieke ontwikkelingen: hiermee heb ik nog maar een fractie aangehaald.
Over het sterrendom van schrijvers waar zij zich begin jaren 80 aan ergerde:
"Al zei ik laatst nog tegen de katten: "ik ben het zat een ondergewaardeerd schrijfster te zijn, nu wil ik wel eens overgewaardeerd worden, zoals iedereen"
Verder verdient redactrice Caroline Moorehead een pluim. Martha G. heeft de brieven nooit bedoeld voor publicatie. Moorehead heeft een keuze gemaakt uit een immense hoeveelheid brieven en er samenvattende stukjes tussen geschreven. Zij heeft er een leesbaar boek van gemaakt. Een aanrader voor iedereen die graag (auto)biografieen van/over eigenzinnige tantes leest.