In juli heb ik geschreven over Martha Gellhorn en haar brievenboek "De ogen van miljoenen". Ik heb het nu eindelijk uit. Iedere avond voor het slapengaan wat stukjes, want doorlezen lukte niet vanwege de vorm en de intensiteit van haar brieven. Het is een bijzonder boek van een zeer bijzondere vrouw. De Volkskrant spreekt over een "rusteloos, volhardend vat venijn". Met haar als vriendin had je geen vijand nodig, ze zei soms de meest vreselijke dingen in haar brieven. Naarmate je verder leest wordt ze echt een karakter voor je, met anti- en sympathieeen. Soms irriteerde ze mij, en legde ik haar een paar dagen weg, maar altijd begon het weer te kriebelen, hoe zou het haar verder vergaan. Haar liefdes en vriendschappen (o.a. met Eleanore Roosevelt, Robert Capa en Leonard Bernstein), haar frustraties t.a.v. het schrijverschap, de tegenwerking die zij als vrouwelijke oorlogscorrepsondent ondervond, haar wederontdekking eind jaren 80 door een jonge generatie schrijvers, oud worden (op haar 90e heeft ze haar "pil van Drion" genomen), haar levenslange achtervolging door de pers over haar korte huwelijk met Hemingway, haar visie op politieke ontwikkelingen: hiermee heb ik nog maar een fractie aangehaald.
Over het sterrendom van schrijvers waar zij zich begin jaren 80 aan ergerde:
"Al zei ik laatst nog tegen de katten: "ik ben het zat een ondergewaardeerd schrijfster te zijn, nu wil ik wel eens overgewaardeerd worden, zoals iedereen"
Verder verdient redactrice Caroline Moorehead een pluim. Martha G. heeft de brieven nooit bedoeld voor publicatie. Moorehead heeft een keuze gemaakt uit een immense hoeveelheid brieven en er samenvattende stukjes tussen geschreven. Zij heeft er een leesbaar boek van gemaakt. Een aanrader voor iedereen die graag (auto)biografieen van/over eigenzinnige tantes leest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten