When I was a young man I carried my pack
And I lived the free life of a rover
From the Murrays green basin to the dusty outback
I waltzed my Matilda all over
Then in nineteen fifteen my country said Son
It's time to stop rambling 'cause there's work to be done
So they gave me a tin hat and they gave me a gun
And they sent me away to the war
And the band played Waltzing Matilda
As we sailed away from the quay
And amidst all the tears and the shouts and the cheers
We sailed off to Gallipoli
(Klik hier voor de rest van de tekst)
Vorig jaar ben ik ik voor het eerst van mijn leven in Ieper en het Flanders Fields museum geweest. Je denkt te weten hoe gruwelijk het was, maar het is altijd erger dan je kunt bedenken. Bij de Menenpoort zag ik de regimenten vernoemd uit Groot-Britannie, Nieuw-Zeeland, Australie enz. En hoe vaker je in Angelsaksische landen komt en oorlogsmonumenten ziet, des beter besef je de grootte van het toenmalige Britse Rijk en wat dit betekende voor de soldaten. In Perth, Australie, heb ik ook bij zo'n monument gestaan. Als je zelf de relatieve luxe van een 2-daagse vliegtocht achter de rug hebt, dan besef hoe je verschrikkelijk het moet zijn geweest om ingescheept te worden naar onbekende oorden als Belgie en Gallipoli. Zeeziekte en slechte voeding zorgden er voor dat ze al verzwakt begonnen. En als je het geluk had terug te keren dan had niemand daar een idee wat je had doorstaan. Een van de mooiste (als je het zo kan noemen) aanklachten ooit in liedvorm geschreven is The Band played Waltzing Mathilda. Zowel in Perth als in Ieper speelden de Pogues dit in mijn hoofd. Beter dan door hen is het nooit gedaan. Maar op Youtube heb ik nog 2 heel mooie versies gevonden waarbij foto's het verhaal van Gallipoli uitleggen:
1: The Dubliners
2: De a capella versie van June Tabor
Geen opmerkingen:
Een reactie posten