Even geen web 2.0, maar een klein eerbetoon aan Kees Fens. Gisteravond hoorde ik dat hij was overleden. Het zat er aan te komen: het laatste interview met hem in de Volkskrant gaf al aan hoe broos zijn gezondheid was. En toch deed het mij veel. Het bracht mij terug naar 25 jaar geleden...Kees Fens heb ik ontdekt tijdens mijn studie aan de BDA. Deze periode was voor mij 1 grote, gretige ontdekkingstocht wat betreft kunst en literatuur. Ik ging de Volkskrant lezen, waarin hij prachtige columns over van alles en nog wat schreef. En door het literatuuronderzoek voor de groepsscriptie van de BOB, getiteld "Wat is literatuur?", heb ik zijn opvattingen over literatuurbeschouwing en de periode van Merlijn leren kennen. Ik ben hem door de jaren heen altijd blijven lezen en heb genoten van zijn eruditie en scherpzinnigheid. Sommige stukken knipte ik uit en heb ik ook jaren bewaard. Als je de reacties op Volkskrant online leest dan was ik niet de enige...En hoewel de titel dramatischer klinkt dan de bedoeling is (liedjes komen bij mij altijd als eerste naar boven om iets snel te beschrijven) was Kees Fens wat mij betreft wel een van de laatsten der Mohicanen. Ik zal hem missen in mijn krant.
1 opmerking:
Kees Fens overleden! dat heb ik helemaal gemist! Ik heb ook nog steeds columns van hem bewaard, die in allerlei boeken zitten. Als ik dan weer eens een lang niet gelezen boek doorblader, kom ik weer een juweeltje tegen; geweldig. Een gepassioneerd man, en een verlies voor de Nederlandse literatuur.
Een reactie posten