2010

Broekhoven

Vandaag in Groenewoud een bijzonder verhaal gehoord. "De moeder van Yari" (zo kennen wij veel ouders, net zoals hondenbezitters het vaak over "het baasje van" hebben) kwam onze Tilburgboeken bekijken. Ze was op zoek naar informatie over het monument van de Irenebrigade. Yari en zijn moeder komen uit een echte Broekhovense familie. Moeder heeft bij Meester Andries van de Don Sarto in de klas gezeten, evenals Yari nu. Ze is lekker recht door zee, met een groot hart voor haar kinderen. Yari heeft een leer- en leesprobleem en daardoor loopt hij erg achter. Lezen is zo'n must geworden dat hij het ook niet meer leuk vindt. Hij heeft wel eens een biebboek thuis in de afvalbak gegooid omdat hij geen zin had. Zijn moeder probeert steeds nieuwe manieren te vinden om hem te interesseren voor lezen. Nu had ze toch iets gevonden.....

Haar opa heeft volgens hemzelf model gestaan voor het in Tilburg bekende monument voor de Irenebrigade, mede-bevrijders van Tilburg. (Ik heb nooit geweten dat dit lange tijd in Broekhoven heeft gestaan en dat dit tot groot protest van bewoners daar is weggehaald). Zijn rol was als volgt: toen Tilburg onder vuur lag van de bevrijders heeft haar opa een bezemstok en een laken gepakt en is door weilanden en bossen richting Beekse Bergen gelopen. Daar heeft hij de legers weten te waarschuwen dat er geen Duitsers meer in Zuid zaten en dat ze alleen maar burgers zouden treffen als ze door gingen met bombarderen. Ze geloofden hem gelukkig en het bombarderen stopte. Of het waar is? De meeste verhalen die je tegenkomt verwijzen naar de opdracht van Koningin Wilhelmina voor het in Londen opgerichte regiment, daarin komt het woord vaandel voor.
In ieder geval wil de opa van Yari nu hij in de 80 is veel kwijt over de oorlog, en moeder hoopt dat deze verhalen met boeken over Tilburg er bij Yari aan het lezen krijgen. Haar grote frustratie is dat zij en haar broer nooit goed hebben leren lezen en ze wil niet dat haar kind het weer overkomt. Bij zo'n verhaal besef je ook weer hoe moeilijk het is bepaalde patronen te doorbreken, ook al zijn ouders van goede wil.

Door dit verhaal ben ik op zoek gegaan naar achtergrondinformatie over het monument en de Irenebrigade, en dat is vermakelijk omdat er tot op vandaag hele disputen over zijn. De rol van de Irene Brigade bij de bevrijding van Tilburg is volgens velen veel groter gemaakt dan de werkelijkheid, namelijk dat de Schotten "ons" bevrijd hebben. Maar hierdoor weet ik ook dat het zwaartepunt van de gevechten en beschietingen in Broekhoven en Oud-Zuid lag. Ik neem mij voor vaker het Geheugen van Tilburg onder de aandacht te brengen bij onze bezoekers, wij krijgen meer mooie verhalen te horen. Een hoogbejaard echtpaar dat bij ons leent woont hun leven lang al in de wijk, er hebben een keer verteld over hoe de wijk er hun jeugd uitzag. Werken in de bieb, het verveelt je nooit....

Kun je zingen, zing dan mee

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een soort levende jukebox ben: van kinds af aan meegezongen met alle liedjes van de radio/lp's/singles/casettebandjes/cd/mp3/streaming internet (wat maakt een mens al niet mee in z'n muziekleven...) Alles kan aanleiding zijn om met een liedje in mijn hoofd te zitten. Laatste "tag" komt door collega Saskia die a.s. vrijdag naar Japan vertrekt! Ze landt in Tokio en wat komt daardoor naar boven? Tokyo, I'm on my way

In Tokyo, I’ve got it made
In Tokyo, I’m on the hitparade
In Tokyo, I’ve got a million fans
In Tokyo, they know who I am

Tokyo, I’m on my way,
And in my new toyota it’s not so far away
Tokyo, I’m on my way
And in my new Toyota it’s not so far away

In Tokyo, they don’t have stereo
They’re playing all the tophits, in kimono
In Tokyo, geisha’s dream away
When I play rock ‘n’ roll, hey hey
When I play rock ‘n’ roll, hey hey

Tokyo, I’m on my way
And in my new Toyota it’s not so far away
Tokyo, I’m on my way
And in my new Toyota it’s not so far away

Dit is een liedje van een van de leukste Nederlandse bandjes ooit. In 1977 kocht ik "10 mistakes" van Gruppo Sportivo. Helemaal kapot gedraaid. Geweldige onzinteksten als Mission a Paris, over een spion ("a neverending holiday ended without you", hij valt van de Eiffeltoren), Beep Beep love (buitenaardse liefde). Gekoppeld aan sprankelende, aanstekelijke muziek leverde dit voor mij de ultieme meezingers op.

En alle jaren meezingen heeft mij een stem opgeleverd die mijn zanglerares nu omschrijft als een "typische lichte en heldere popstem". Voegt goed in een koor, maar voor het huidige repertoire heb ik meer klassieke scholing nodig. Dat betekent allerlei rare oefeningen en zaken die ik vroeger met logopedie heb afgeleerd (ik sliste als kind enorm en zat vaak met open mond) nu weer moet doen. Kaak laten hangen en veel gapen....In november kunnen jullie horen of het resultaat heeft, bij ons jubileumconcert.

Foto's Marokko

Nog steeds als ik met kinderen en volwassenen in Groenewoud over Marokko praat krijg ik een beetje heimwee. Insmeren met argan-olie met oranjebloesemaroma helpt dan even...Of koken met Ras-el-hanout, harira maken (niet harakiri zoals Francy steeds leuk verhaspelt). Verder ben ik ook erg blij met mijn schalen en sjaal uit Fez en mijn slippers uit Marakech (foto's in album 4). Genoeg souvenirs dus!

Album 1
Album 2
Album 3
Album 4