Kijkbuiskinderen

Ik heb vorige week vrij gehad. Een van de uitstapjes betrof Hilversum: het Instituut voor Beeld en Geluid en het Raadhuis. Beeld en Geluid is veel in het nieuws geweest vanwege het gebouw en de zelfbenoemde vernieuwende interface The Media Experience. Ik had er al verschillende verhalen over gehoord, van zeer positief tot zeer negatief, dus ik was heel benieuwd. Na een uur stond ik weer in de winkel, licht verdwaasd en ontevreden over wat ik meegemaakt had. Ik vond het een grote kakafonie van beelden en geluiden.

Veel vormgeving en hippe gadgets, die op het eerste gezicht leuk lijken maar die je geen 2e keer zou willen zien. Ik had veel liever een PDA met koptelefoon gekregen om in stilte mijn eigen programma te kunnen volgen. Maar ja, "belevenis" kan niet blijkbaar niet in een rustige omgeving. En de grote nadruk op jeugdsentiment ging mij op een gegeven moment ook wel tegen staan. Het enorme archief met materialen wordt maar mondjesmaat gebruikt om de filmpjes te illustreren. Wat er nu al gedigitaliseerd is van tv-opnames is een hele berg, maar waarom zou ik daar per keer 13,50 voor moeten betalen om dit te bekijken ? Dit erfgoed zou gewoon gratis via de bibliotheek te zien moeten zijn...

Van (oude) mannen en de dingen die voorbij gaan ...

De centrale bibliotheek van Rotterdam bestaat 25 jaar, en dat wordt gevierd met een jubileumboekje en tentoonstelling. Donderdag was ik bij de opening van de tentoonstelling. Voor die gelegenheid waren de architect, dhr. Boot van Bureau Van den Broek en Bakema (nu Broekbakema), de opdrachtgevende directeur, Piet Schoots, zijn opvolger Frans Meijer en de huidige directeur Gerard Reussink uitgenodigd om o.l.v. de schrijfster van het boekje te praten over het gebouw. De opdracht, de bouw, de veranderingen die in de loop der jaren in het gebouw zijn aangebracht, de veranderingen in het bibliotheekwerk, allerlei leuke anecdotes kwamen voorbij. En zo trekt ook je eigen leven aan je voorbij. Tijdens de opening in 1983 studeerde ik aan de BDA, en zoals zovelen in die tijd gingen wij op excursie naar deze voor Nederlandse begrippen ongekend grote en moderne bibliotheek. Toen ik later in Rotterdam ging werken kwam ik er vaak om informatie voor mijn werk te zoeken. Mijn favoriete plek ? De roltrappen...het uitzicht op de stad is geweldig als je op deze manier naar boven gaat, en ook gisteren heb ik dat weer even gedaan. De tentoonstelling is niet groot, maar leuk om te zien als je iets met bibliotheekgeschiedenis hebt. Klik hier voor informatie op de site van Rotterdam.

Mijn mooiste boek van 2008

Als je in de bibliotheek werkt wordt je op feestjes meestal gevraagd "of je nog een mooi boek weet". Daarmee wordt altijd fictie, romans, bedoeld. Als ik dan zeg dat ik zo'n mooi kunst- of architectuurboek heb gelezen moet ik altijd uitleggen waarom ik niet zo veel romans meer lees. Het heeft o.a. te maken met de kwaal van deze tijd: te veel verdeelde aandacht voor verschillende dingen. Een non-fictieboek is makkelijker weg te leggen en weer op te pakken. Verder lees ik nu eenmaal graag over allerlei onderwerpen, ben nogal nieuwsgierig en leergierig ingesteld. Ik heb laatst nog wel een poging ondernomen met het veelgevraagde boek "De Familie Meijer" omdat Marloes het zo mooi vond, maar ik kon er niet doorheen komen. Mijn mooiste boek van 2008 is dus geen roman. Ik kies voor het letterlijk mooiste boek. Nu is dat een lastige klus, ik heb dit jaar nogal wat uitzonderlijke boeken gekocht: in januari in Parijs het boek over Giacometti, in Tsjechie over architectuur, het boek over Francis Bacon. En buiten categorie: het boek van Martha Gellhorn waar ik al eerder over geschreven heb. Maar het allermooiste boek vind ik De Grote Natuuronderzoekers. Ik heb vorig jaar de Engelse uitgave in de stand van de papierfabrikant op Grafisch Papier gezien en was gelijk verkocht. En tot mijn grote vreugde lag het twee weken geleden bij Livius. Inmiddels zie ik het in grote stapels overal liggen, het wordt duidelijk als kerstkoffietafelboek in de markt gezet. Maar daar kan het boek niets aan doen ;-)Zoals de titel al aangeeft worden in het boek de grote natuuronderzoekers vanaf Aristoteles t/m Darwin behandeld. Het bevat zeer veel prachtige afbeeldingen. Een must voor iedere liefhebber van mooie boeken. Wil je meer weten over de boeken die ik noem, kijk dan in de rechter kolom bij My Library.

Het is de liefde voor muziek...

Mijn weekend stond geheel toevallig in het teken van de muziek. De bibliotheek vierde het 20 jarig bestaan van de muziekafdeling. Deze is ooit begonnen als cd-uitleen in Tilburg-Noord, waar ik trouw iedere week naar toe fietste om veel cd's te lenen en daarvan weer bandjes te maken. Zaterdag heb ik op de muziekafdeling gewerkt: o.a. leuke muziek gedraaid en over muziek gekletst met de Dylan-verzamelaar die een standje had met zijn hele collectie. Zaterdagavond ben ik naar "Direct doet Tommy" geweest. Tommy is hertaald door Jan Rot. Hoewel unaniem lovende recensies was ik afwachtend, want ja, Direct is voor een 45 jarige door de wol geverfde popliefhebster toch wel een bandje voor 15-jarige meisjes. Dat zullen ze qua uiterlijk nog steeds wel zijn, maar wat kunnen ze spelen ! Gitarist Spike is de eigenzinnige reincarnatie van Pete Townsend, drummer Jamie goochelt net zo met zijn stokjes als Keith Moon, maar het wordt nergens "kijk ons eens The Who na doen", het is heel naturel en vanzelfsprekend. Direct wordt versterkt door een aantal muzikanten die ook al zo goed zijn. Het enige hele kleine minpuntje: hoe hard de muziek ook wordt, de gastzangers zijn altijd te verstaan, zij zijn duidelijk geschoold op dictie. Zanger Tim komt uit Den Haag en dat is wel goed te horen, zeker bij de vertaling van "See me, Feel me". Jan Rot heeft hiervan gemaakt "Kijk mij, grijp mij, kus mij, leid mij". Bij Tim wordt dit kaik mai, ggjijp mai, kus mai, laid mai. Maar de muziek maakt alles goed. Vandaag heb ik even naar wat nummers in de versie van de Who geluisterd, en dan klinkt Direct heel wat frisser en puntiger !

En vanmiddag was ik weer op mijn werk: Leo Blokhuis kwam over muziek vertellen. Hij kwam rechtstreeks vanaf Schiphol, had de dag van te voren Eric Burden geinterviewd in Los Angeles. In zijn van tv bekende losse en associatieve stijl vertelde hij m.b.v. muziekfragmenten op zijn Apple leuke verhalen over o.a. California Dreaming. Wat ik zo knap van hem vind is dat hij ondanks alle uitwijdingen en associaties altijd weer terugkeert bij de kern van zijn verhaal. Na afloop wilden collega Marlies en ik wel even in zijn Apple kijken, welke programma's hij gebruikt: ITunes als basis met wat programma's om bijv. stukjes uit nummers te knippen.

Zaterdag 31 januari is Leo met zijn theaterprogramma Harmonium in het Jan van Besouwhuis in Goirle te bewonderen.
Klik hier voor uitgaven van Leo in onze collectie